چند وقت پیش سیمای محترم کشورمان فیلم خوب My Life Without Me اثر Isabel Coixet را نمایش داد. اما چه نمایشی داستان ماجرا را عوض کرده بود و فیلم را در حد یک موعظهی اخلاقی پائین کشیده بود. شبیه به چیزی که دربارهی سریال اوشین بین مردم شایع شده بود و البته من نمیدانم که راست بود یا نه.
حذف صحنههای درخشان شاهکارهای سینما که البته کار جدیدی نیست و لابد نمونهی آن را در نمایش نوروزی فیلم No Country for Old Men اثر نابغههای Coen یادتان هست.
نمیدانم مسؤولان سیما چیزی دربارهی انفجار اطلاعات شنیدهاند یا نه؟ اما خوب میدانم که با خواندن انفجار اطلاعات هم چیزی بر فهمشان اضافه نخواهد شد و اصلاحی در کار نخواهد بود. مرتضی آوینی هم، همان بهتر که عکسی باشد با چفیه داخلِ قاب. که تفکراتش خانمانبرانداز است برای اهالی میز. یادم هست سیدعلی میرفتاح متنی نوشته بود دربارهی سید شهید و تیترش این بود: دوست خوب، دوست مرده است. راست میگوید میرفتاح.
مسؤولان صدا و سیمای کشورمان هیچ وقت به مردم تکیه نداشتهاند و آنها را در هیچ موردی امین نشمردهاند. برای چنین سیمایی همان بهتر که شکارچی زنهای شوهردار و بیشوهر هرشب بعد از شکار روزانه، مردم را با سبک زندگی دینی آشنا کند و با انگشتر نقره به گفتوگو با کارگردان هنرمند سریال یوسف نبی بنشیند.
ما هم مثل بقیهی مردم تلویزیون را خاموش میکنیم و دیویدی هزاروپانصد تومانی یک فیلم خوب را داخل دستگاه پخش میگذاریم. باشد که خداوند میان ما و سیما قضاوت فرماید.